De start van de competitie begon voor Elspeet 3 thuis tegen ESC 3 uit Elburg.
De elspeters misten weer een groot aantal eigen spelers. Daarom waren, na een eerst een wedstrijd bij het 2e te hebben gespeeld, Jurgen Kroes, Erik Frens en Alexander vd Hardenberg opgetrommeld.
Wel was er, na lang geblesseerd te zijn geweest, de rentree van de eigen keeper, Thomas Seijn.
In de openingsfase probeerden beide teams gelijk de aanval te zoeken.
De elburgers lieten zien over een prima voetballende ploeg te beschikken, die elkaar moeiteloos konden vinden.
De eerste grote kans was voor Elspeet 3. Het was Karl Pul die alleen voor de keeper kwam, en kon, of misschien wel moest scoren. Zijn inzet ging echter naast.
Even later was het een afstandsschot van Egbert Koetsier die naast ging.
Na een half uur was het aan de andere kant wel raak. Een corner uit het boekje, prima voorgeven, perfect inkoppen, zorgde voor de 0-1. Daarbij moet gezegd dat de verdediging van Elspeet 3, apatisch toekeek naar dit schouwspel.
Daarna waren de elspeters nog enigszins gevaarlijk met een kopbal van Jaap vd Steeg.
Vlak voor rust opnieuw een tegenvaller; Wilbert van Ark kon niet verder vanwege een weer opspelende enkelblessure.
Na de theepauze zakten de elspeters compleet door het ijs.
Binnen de minuut was het 0-2. Johnny vd Steeg werd in een rechtstreeks duel afgebluft en de speler van ESC 3 kon eenvoudig afronden.
Twee minuten later kwam de volgende treffer; de spits van de elburgers soleerde kinderlijk eenvoudig langs drie man en kon simpel binnenschieten.
De wedstrijd was toen al gespeeld, want de elspeters konden geen vuist meer maken.
Voorin kon geen bal vast gehouden worden, en de weinige aanvallen werden simpel gevangen door de keeper. Maar ook het middenveld, gaf vooral in verdedigend opzicht, niet thuis. ESC 3 speelde hier handig op in, en dit leverde af en toe kolderieke situaties op. Omdat zij veelvuldig van positie wisselden en mensen doorschoven, kwam het een paar keer voor dat het centrale duo van de elspeters zomaar tegenover vier, vijf man kwam te staan.
Dit leverde daardoor na een uur ook de 0-4 op.
Daarna gingen de elburgers bij vlagen over op gallery play. De 0-5 was hier een mooi voorbeeld van. Een prima voorzet werd door de spits van de elburgers achter het standbeen langs in de goal gewerkt.
Meer bleef de elspeters bespaard. Dit kwam mede doordat Thomas Seijn liet zien het keepen nog niet verleerd te zijn en ook de paal stond nog een keer in de weg.
Elspeet 3 stelde daar niks tegenover de 2e helft.
Alleen de ingevallen Erik Frens, die op snelheid af en toe gevaarlijk doorkwam, en Jaap vd Steeg met een paar kopballen, onttrokken zich nog enigszins aan de malaise.
Volgende week de uitwedstrijd tegen Nunspeet 4. En om er eens weer een heerlijk cliché op los te laten: dan zal er uit een ander vaatje getapt moeten worden…
De elspeters misten weer een groot aantal eigen spelers. Daarom waren, na een eerst een wedstrijd bij het 2e te hebben gespeeld, Jurgen Kroes, Erik Frens en Alexander vd Hardenberg opgetrommeld.
Wel was er, na lang geblesseerd te zijn geweest, de rentree van de eigen keeper, Thomas Seijn.
In de openingsfase probeerden beide teams gelijk de aanval te zoeken.
De elburgers lieten zien over een prima voetballende ploeg te beschikken, die elkaar moeiteloos konden vinden.
De eerste grote kans was voor Elspeet 3. Het was Karl Pul die alleen voor de keeper kwam, en kon, of misschien wel moest scoren. Zijn inzet ging echter naast.
Even later was het een afstandsschot van Egbert Koetsier die naast ging.
Na een half uur was het aan de andere kant wel raak. Een corner uit het boekje, prima voorgeven, perfect inkoppen, zorgde voor de 0-1. Daarbij moet gezegd dat de verdediging van Elspeet 3, apatisch toekeek naar dit schouwspel.
Daarna waren de elspeters nog enigszins gevaarlijk met een kopbal van Jaap vd Steeg.
Vlak voor rust opnieuw een tegenvaller; Wilbert van Ark kon niet verder vanwege een weer opspelende enkelblessure.
Na de theepauze zakten de elspeters compleet door het ijs.
Binnen de minuut was het 0-2. Johnny vd Steeg werd in een rechtstreeks duel afgebluft en de speler van ESC 3 kon eenvoudig afronden.
Twee minuten later kwam de volgende treffer; de spits van de elburgers soleerde kinderlijk eenvoudig langs drie man en kon simpel binnenschieten.
De wedstrijd was toen al gespeeld, want de elspeters konden geen vuist meer maken.
Voorin kon geen bal vast gehouden worden, en de weinige aanvallen werden simpel gevangen door de keeper. Maar ook het middenveld, gaf vooral in verdedigend opzicht, niet thuis. ESC 3 speelde hier handig op in, en dit leverde af en toe kolderieke situaties op. Omdat zij veelvuldig van positie wisselden en mensen doorschoven, kwam het een paar keer voor dat het centrale duo van de elspeters zomaar tegenover vier, vijf man kwam te staan.
Dit leverde daardoor na een uur ook de 0-4 op.
Daarna gingen de elburgers bij vlagen over op gallery play. De 0-5 was hier een mooi voorbeeld van. Een prima voorzet werd door de spits van de elburgers achter het standbeen langs in de goal gewerkt.
Meer bleef de elspeters bespaard. Dit kwam mede doordat Thomas Seijn liet zien het keepen nog niet verleerd te zijn en ook de paal stond nog een keer in de weg.
Elspeet 3 stelde daar niks tegenover de 2e helft.
Alleen de ingevallen Erik Frens, die op snelheid af en toe gevaarlijk doorkwam, en Jaap vd Steeg met een paar kopballen, onttrokken zich nog enigszins aan de malaise.
Volgende week de uitwedstrijd tegen Nunspeet 4. En om er eens weer een heerlijk cliché op los te laten: dan zal er uit een ander vaatje getapt moeten worden…